Artikel van Stephan Matthies

WRAKKENKOORTS
"Rosalie Moller"

22 oktober 2002.

Voorovergebogen kijk ik naar een plattegrond van een schip. Het plan is 2 meter lang en slechts 30 centimeter breed, maar staat vol met blauwe lijntjes en cirkeltjes. Het is de eerste blauwdruk die ik te zien krijg van een schip, en op basis van mijn parate scheepsbouwkunde slaag ik erin het voorsteven en het achtersteven te determineren.
Vervolgens lukt het me ook nog om de schouw te herkennen aan de grote centrale cirkel, maar daar houdt het dan ook op.

We dobberen in het noordelijke deel van de Rode Zee ten westen van Gobal Sheghir. Ons cruiseschip de Storm II, heeft net een ankerplaats voor de avond gevonden en Johan, onze wrakkenspecialist aan boord, heeft net de plattegrond ontrold: de plattegrond van de Rosalie Moller.

Samen met "Manta Samantha" scheepte ik in voor een wrakkencruise in het noorden van de Rode Zee. Veel duikers legden een indrukwekkende logboek op tafel. Samen met minstens een 2*-brevet en vrij zijn van alle dieptebeperkingen, is ervaring immers een van de vereisten om deel te nemen aan deze "expeditie". Ik kwam maar net in aanmerking en voel mij dan ook een klein duimpje bij al deze ervaring aan boord.
Sinds ons vertrek in de haven van Hurghada valt het mij op dat er eigenlijk maar één gespreksonderwerp aan boord is en dat is dé Rosalie Moller, het fantastische wrak. De Rosalie Moller, ook wel de zuster van de Thistlegorm genoemd, werd in WO II door 2 vliegtuigbommen tot zinken gebracht. Met zijn lading kolen, bestemd voor de Engelse troepen in Afrika, zonk zij naar de bodem van de Rode Zee waar zij nu statig rust op een diepte van 50 meter.

Ik blijf naar de plattegrond staren in een poging om het plan tot leven te laten komen. Maar het blijft een vel papier en de mythische Rosalie Moller komt maar niet tot leven. Terwijl Johan, onze wrakkenspecialist en reisgids, vol passie over "boilers" en "triple engines" uitwijdt, droom ik weg en denk ik aan mijn duik van morgen op dit "machtige" wrak. Zal ik de magie voelen die uitgaat van de Rosalie Moller?

23 oktober 2002.

Ik kruip uit mijn slaapkooi en ga op het dek mijn Nescafé-koffie opslurpen. Ondanks het vroege uur staat de zon al hoog aan de hemel. Ik geniet van het frisse ochtendbriesje en kijk naar de horizon. Het begint te kriebelen. En blijkbaar ben ik niet de enige die er last van krijgt. Zonder een duidelijk sein maakt iedereen zijn duikset klaar. Zelf gesp ik de 15 literfles aan mijn backplate en controleer uitgebreid de functies van al mijn apparatuur. Zoals altijd neem ik hier ruim de tijd voor zodat ik zeker niks over het hoofd zie.

De Storm II werpt zijn trossen los, de GPS wordt ingesteld en iedereen is verzameld op het opperdek voor de briefing terwijl we naar de Rosalie Moller opstomen.
De duikteams worden door Johan gevormd en hij deelt mij samen met Samantha in bij Mohammed, de booteigenaar van de Storm II en een notoir diepduiker van horen zeggen.

Wanneer de Storm II aanmeert is het zover. Alle duikers hijsen zich in hun duiksets en springen met een rechte sprong in het azuurblauwe water.

We verzamelen aan de ankerlijn op 3 meter, en wanneer we allen het "ok"-teken geven laten we ons langzaam in het blauwe diep glijden. De zichtbaarheid is met 15 meter heel goed en terwijl ik relax in vrije val naar beneden zweef pier ik in de diepte, op zoek naar de Rosalie Moller.

De daling duurt wel een eeuwigheid. Maar plots op circa 20 meter doemt het silhouet op van een wrak, de Rosalie Moller!
Ik ben met verstomming geslagen door haar schoonheid. Dit is geen hoop oud ijzer herleidt tot schroot waar je kop noch staart aan kunt krijgen, maar een prachtig schip dat voor eeuwig rust op de zeebodem. Zachtjes komen we aanzetten en landen we op het achtersteven.

Mijn computer geeft 35 meter aan.

Hier is de tijd blijven staan. Omzichtig palm ik over het achtersteven en geef mijn ogen de kost terwijl ik het plan van de Rosalie Moller voor de geest probeer te halen. "Waar is wat en wat is waar ?" Maar het is onbegonnen werk, ieder detail eist zijn aandacht op en door een open deur verdwijnen we in de buik van het schip. Met langzame palmslagen beweeg ik mij op 38 meter, tussen de pilaren die symmetrisch zijn opgebouwd. Ze herinneren mij aan de zuilen van een Griekse tempel. Om het zicht van mijn buddies niet te bederven gebruik ik de frogkick om geen sediment van de bodem op te werpen. Het zicht is adembenemend en langzaam werken we ons naar het centrale deel van de Rosalie Moller waar we het ruim verlaten langs een verwrongen uitgang op 39 meter. Hier is duidelijk de gapende wonde te zien van de vliegtuigbommen die haar kelderden.

De tijd dringt en we begeven ons naar het middendek op 33 meter. Daar beginnen we bij de mast aan onze stijging. Ze is prachtig begroeid met koraal en omgeven met leven. Mijn computer laat weten dat de tijd om is en we stijgen samen langzaam rond de mast omhoog. Plots realiseer ik me dat ik voor het eerst sinds het begin van mijn duik vissen zie! Ik moet glimlachen en terwijl ik de Rosalie Moller onder mij in het donkerblauw zie verdwijnen, verlaten we de masttop op 18 meter.

Aan het ankertouw werk ik mijn 12 minuten decompressie af en ik voel een enorme voldoening van het avontuur dat ik net achter de rug heb. Nooit eerder zag ik een zo mooi wrak en woorden komen écht tekort om haar schoonheid te beschrijven.

Tijdens deze cruise hebben we op de Rosalie nog 3 duiken gedaan, zoals ik haar sindsdien noem. Iedere duik bracht haar een beetje dichter en ik leerde haar steeds beter kennen. Tenslotte kon ik haar op de laatste duik gericht exploreren en zocht ik naar de artefacten die haar verhaal vertellen.
Aan de Rosalie Moller heb ik mijn hart verloren en ik kan dan ook iedereen alleen maar vertellen : "Bezoek haar voor ze wordt wat de Thistlegorm nu is".

Stephan Matthies.
Manta duikclub - Gent