Artikel van Bart Coudenys

Farasan banks, Saudi Arabië,

29 september 2005.
Ons midden-oosten avontuur naar het land van dadels, olie en andere rijkdommen begint op de luchthaven van Parijs. De verwachtingen liggen bij iedereen redelijk hoog. Ook het onverwachte roept veel vragen op. Wat moeten we verwachten bij aankomst? Zal de Saudi douane streng controleren? Zal de cover van de Humo niet te aanstootgevend zijn? Zal het duikmateriaal en vele camera's en de 2 rebreathers die meereizen geen problemen geven? We wachten op een laatste persoon in de groep, die de trein heeft gemist in Brussel. Dit wordt behoorlijk spannend. De vlucht met Saudi Arabian Airlines vertrekt om 11:45 en de check-in sluit om 11:00. Na telefonisch contact blijkt onze "missing person" pas na 11:00 aan te zullen komen. Na vriendelijk doch kordaat aandringen kregen we nog respijt tot 11:10. Nog wat nagelbijten en we zien onze vermiste om 11:06 de terminal binnenstormen. 0m 10:09 was de check-in afgerond, en dan in pure Kim Gevaert stijl op tijd de "last call" gehaald. We ploffen neer in onze seat die ons behoorlijk veel beenruimte geeft. Na een tussenlanding in Rome en een rustige en aangename vlucht landen we om 20:30 in Jeddah.

Bij het verlaten van het vliegtuig overvalt ons een vochtige hitte. We steken snel de tarmac over naar de wachtende bus die ons naar de terminal moet brengen. Die blijkt airconditioned te zijn, zoals zowat alles in het Koninkrijk. De leden in onze groep kijken elkaar met grote ogen aan, wat een hitte, dat belooft!

In de terminal vullen we de immigration form in en passeren met gemak de paspoortcontrole. We halen onze bagage op en passeren opnieuw verrassend makkelijk de douane. Slechts 2 reistassen moeten open, en één van de tassen met de rebreathers werd ook snel even doorzocht, het duurde geen minuut. We hadden nochthans van Saudi Airlines een vrijgeleide meegekregen in geval van problemen met de rebreathers bij de douane, dit bleek helemaal niet nodig. Alles ging verrassend vlot.

Eric, van Dream Divers, staat ons op te wachten in de aankomsthal. We stappen de bus op voor een drie en een half uur durende rit naar Al Lith, zo'n 300 km ten zuiden van Jeddah. Daar ligt de boot Dream Voyager ons op te wachten. Na een korte controle van de kustwacht gaan we aan boord. We tuigen nog onze flessen op en leggen onze ledematen te rusten.

30 september 2005
Na een korte nacht en met kleine oogjes verlaten we de kade van de kleine kustwacht haven. De zee is spiegelglad en er is geen zuchtje wind, prachtig is het. We lopen 13 knopen kruissnelheid en het windje dat deze snelheid meebrengt geeft ons verkoeling op het overdekte zonnedek. Dolfijnen verschijnen al snel ten tonele en af en toe spelen ze voor de boeg. We varen een drietal uur vooraleer we het eerste eilandje van de Farasan Banks als een dunne lichtgele streep aan de horizon zien verschijnen. De Farasan Banks bestaan uit een duizendtal eilandjes en riffen. De eilandjes zijn anderhalve meter hoog en bestaan vooral uit zand, met vogel- en schildpadden nesten.

Onze eerste duik is aan Al Jadir island. Het water is 32°C! We zakken direct af naar een dertigtal meter en komen binnen de 2 minuten oog in oog te staan met een hele grote Napoleonvis. Wat verder zien we zo'n 15 meter onder ons een rifhaai patrouilleren. We zakken nog wat dieper en blijven een 3-tal minuten onder de thermocliene laag, die zich voelbaar en zichtbaar op 39 meter bevindt. Het kwik zakte aanzienlijk, maar we bleven niet lang genoeg om een degelijke temperatuur-uitlezing op onze duikcomputers te hebben. Een grote solitaire barracuda komt ons een tijdje gezelschap houden. We zien nog een bultkop papegaaivis, een schildpad en mooie koralen langs de drop-off. Deze duik kan al niet meer stuk, net als de andere duiken die we vandaag doen, prachtige drop-offs met mooie begroeiing en veel vis, van jacks en tonijn, tot barracuda en haaien. Meer naar de oppervlakte toe zijn de rifvissen talrijk, gevarieerd en kleurrijk.

De Filippino chef tovert heerlijke gerechten uit zijn hoed, frietjes, rijst, pikante kip, salades, alles smaakt voortreffelijk.

01 oktober 2005
Ook vandaag staan we weer in bewondering voor de drop-off's die loodrecht enkele honderden meter de dieperik induiken. Je zou er niet raar van opkijken mocht je enkele alpinisten langs de wand naar boven zien klauteren. Grote gorgonen zwaaien in de zachte stroming, we gaan een onderbreking in de wand binnen en bevinden ons in een soort snelweg van zand die tussen 2 koraalwanden meandert. Een schildpad zwemt rustig voor ons uit. Wat verder komt een grote barracuda even polshoogte nemen. Wat een mooie duikplaats.

We ankeren de boot naast Eagle Island, nemen de zodiac en gaan even het kleine eilandje verkennen. Op het strand zie je de onmiskenbare sporen van schildpadden, net afdrukken van een zware tank. Ze leiden allen naar bomkraters die schilpadnesten blijken te zijn. Dit lijkt wel een eilandje rond Okinawa, na de strijd tegen de Japanners in '45. Maar hier is het gewoon de natuur die het landschap gemaakt heeft.

Nog niet zo lang geleden heeft een Filippijnse visser dit eilandje ontdekt en het ook passend Eagle Island genoemd, we zagen er dan ook visarenden. Het is er bloedheet en na een kwartier besluiten we dan maar weer de schaduw op de boot te gaan opzoeken. Wee je gebeente als je hier als schipbreukeling strandt. Zonder schaduw en zonder water ben je er al snel een vogel voor de kat.

De drop-off aan Eagle Island is tussen de 10 en 20 meter begroeid met grote struiken zwart koraal, een adembenemend zicht. Hier en daar hebben er zich sponzen en zacht koraal op gevestigd. Koraalklimmertjes slalommen tussen de takken van het zwart koraal. Ik zwem even van de wand weg, het blauw in, draai me om en bewonder de drop-off van op een afstand. Mijn mededuikers hangen langs de wand, hun zilveren bellen als een sluier aan het rif.

Ik bemerk een donkere schaduw diep onder me, geen haai deze keer, wel onze twee rebreather duikers. Ze doemen langzaam op uit een voor ons, gewone duikers, onbereikbare diepte. Twee Aquanauten zonder luchtbellen, net bezoekers uit een andere wereld.

02 oktober 2005
Na een yoghurtje, corn flakes en wat koffie zakken we weer de dieperik in. Ik laat me als een baksteen zakken en trim me uit op 45m. Het is er 31 graden, net iets te warm voor de grote haaien. Ik kijk omhoog en zie mijn mededuikers scherp afgelijnd in tegenlicht naar beneden zakken, een mooi zicht. Wat een zichtbaarheid ook, ik schat toch wel 40 à 50 meter. Ik stijg gelijdelijk aan verder naar boven. Ook hier weer prachtige zachte koralen. Door een spleet in de wand loopt zachtjes een watervalletje koraalzand naar beneden. In een spons zie ik een poetsgarnaaltje ijverig haar werk doen, ze bevrijdt een kleine tandbaars van zijn parasieten. We ronden de duik af in een klein labyrinth in het rif, op zo'n 10 meter diepte, met mooie lichtspelingen en prachtige begroeiing.

Eenmaal aan boord staat het ontbijt klaar. Ik werk een stevig eitje met wat tomaat naar binnen terwijl we naar onze volgende duikstek, Malathu Island opstomen.

We worden aan de noord-oost kant van het rif rond Malathu eiland gedropt, pal boven de "highway", een zand-snelweg zeg maar, we zakken naar 35 meter, de "highway ligt bezaaid met trekkervis nesten. Boven elk nest, niet meer dan een ronde put in het zand, hangen één of twee oceanic triggerfish, een soort die ik nooit eerder had gezien. Lichtzilver van kleur en slanker dan een andere trekkervis. Ik hoor iemand roepen onder water en zie een witpunt rifhaai onder me passeren. Ik hoor roepen van alle kanten, een grote napoleonvis, nog iemand roepen, nog een haai, en twee grote schildpadden, een zwarte bull rog, ik weet niet meer waar eerst gekeken. Het lijkt alsof Neptunus een groot blik vis heeft open getrokken, om ons te plezieren. We duiken verder en zien meer grote schildpadden, wat verder hangen we weer naast een mooie drop-off.

Naar het einde van de duik toe zien we bovenop het rif, op een drietal meter diepte, een ferme school indrukwekkende bultkop papegaaivissen. Ze gaan als een bende nozems op het rif tekeer, happend aan het koraal, zand opstuivend en ontlastend, al snel zien we één grote stofwolk, en dan gaan ze er vandoor. Wow, dat was prachtig.

Na 5 minuten zien we in snel tempo dezelfde school bultkop papegaaivissen in een mooie lijn boven het rif defileren. Na snel tellen zijn het er minimum 35. Ik stuif erheen, ik moét ze van dicht kunnen bekijken. Na een spurtje en 10 bar minder op mijn manometer bevind ik me middenin de school bultkop papegaaivissen! Wat een zicht, ze zwemmen zenuwachtig van links naar rechts, ik heb het gevoel in een kudde noordamerikaanse bizons te zwemmen. Wat een grote vissen zijn dit, zeker een meter lang en dik. Hun kop is gigantisch en indrukwekkend met die grote bult en grote scherpe bek. Ik beleef een fantastische ervaring, na een minuutje is de fun voorbij en stuift de kudde in galop de prairie in, een grote stofwolk achterlatend.

Terwijl de nachtduiken van de voorbije twee dagen niet echt tot de verbeelding spraken, hoort de nachtduik van vandaag zeker in mijn top-3 nachtduiken thuis. De vorige twee waren in de lagunes waar we voor de nacht voor anker gingen, terwijl we nu langs een rifwand, achter Marmar eiland, uit de wind voor anker liggen. We waren nog maar drie minuten in de duik toen we bijna letterlijk tegen een indrukwekkende bultkop papegaaivis aanstootten. Wat verder ligt een grote schildpad in een grot te rusten, jammer genoeg schrikt ze van onze aanwezigheid en besluit eerst nog maar een ommetje te maken, vergezeld van twee remora's, vooraleer haar nachtrust te hervatten.

Een witpunt rifhaai en nog meer gigantische bultkop papegaaivissen maken het lijstje af, we kunnen gerust gaan slapen.

03 oktober 2005
Onze dag begint met een vroege duik op de zand "highway" van Malathu. We begeven ons te water vanaf het ruime duikdek van de Dream Voyager. Rustige zee, even wachten tot mijn twee buddies in het water liggen en dan ledig ik mijn jacket voor alweer een uurtje puur duikplezier. Ik vind het heerlijk om als een baksteen te zakken naar de afgesproken diepte. Op de richel waar de vorige duik twee schildpadden lagen, zien we weer twee grote exemplaren liggen. Ik schat hun schild op anderhalve meter lang en minimum een halve meter hoog. Verder zien we enkele bultkop papegaaivissen, witpunt rifhaaitjes en veel meer.

Gorgonia Point. We laten ons zakken en dalen verder af, naar de uiterste punt van het rif. Daar staan grote gorgonen vanaf een 40-tal meter te waaien in de stroming. Vele vissoorten zwemmen rond de rifpunt. De gorgonen weide daalt verder dan ons oog reiken kan. Onze computers dwingen ons de terugweg aan te vatten. We gaan langzaam langs het rif omhoog, er staat een lichte stroming. Hier is het rif bedekt met "bubbel" koraal, een gans veld vol. We maken onze safety stop aan de rand van het rif. De kleuren van vissen en koraal zijn overweldigend. Dit zijn echt top-duikplaatsen.

Geen nachtduik vandaag, we moeten naar Abu Latt, een eiland halfweg de Farasan Banks en het vasteland, er is namelijk wat mis met de airco van de drie voorste kajuiten. Er is een technieker onderweg uit Jeddah om het euvel op te lossen. De kustwacht brengt hem van de kustwacht basis van Al Lith naar het eiland waar we voor anker liggen.

04 oktober 2005
We verlaten Abu Latt rond 06:30 en een uurtje later zijn we aan het eilandje Marmar, waar we aan de zuidelijke kant onze eerste duik van de dag maken. Weer een zand "snelweg" die begint en eindigt met een deftige drop-off. We treffen hier de gebruikelijke hoeveelheid rifvissen gaande van Anthiasjes tot scholen Doktersvissen aan. Ook barracuda's en scholen bultkop papegaaivissen, nu eens langs de rifwand, dan eens op het ondiepe rifdak zelf. Verder zien we vleermuisvissen, jacks, makreelachtigen, witpunt rifhaaien en grijze rifhaaien. De kleine scholen Queenfish (vrouwenvis) die we meestal ondiep in de buurt van, of zelfs op het rif zien vind ik steeds een leuke verschijning. Rond Marmar zitten ook veel schildpadden, op het kleine eilandje zelf zien we hun sporen de zee uitkomen, ze leiden naar een put in het zand, hun nest, en de sporen leiden terug naar zee. Tientallen nesten treffen we er aan. Ook tijdens de nachtduik rond Marmar zien we slapende bultkop papegaaivissen, die hebben de voorbije week de meeste indruk op me gemaakt, wat een mooie vissen. Toen we vandaag tussen 2 duiken door langs het rif voor anker lagen zijn we wat gaan snorkelen langs het rif. Een grote school bultkop papegaaivissen had hetzelfde idee, het was een majestueuze school, diagonaal geteld kwam ik op zeker 150 exemplaren. ze bleven ongeveer een half uur ter plaatse, het was indrukwekkend.

05 oktober 2005
Vandaag duiken we aan Long Reef en Bando Reef. De duiken beginnen zoals steeds hier langs een prachtige drop-off om dan tegen halverwege en het eind van de duik ondieper tussen canyons en pinnacles in het rif zelf door te dringen. Dit is onze laatste duikdag, we hebben een super duikweek achter de rug op maagdelijke riffen. Op Eagle Island waren er ons zelfs maar één groep duikers voor geweest, een leuke gedachte.

Als besluit kan ik rustig zeggen dat dit duiken zijn van wereldklasse, dat de boot perfect gerund wordt en zeer comfortabel is. De Filippino crew is niets teveel, de kok schotelde ons dagelijks lekkere gerechten voor en de kapitein kent zijn vak. Het negatieve reisadvies is echt ongegrond, het westen heeft een verkeerd idee van dit land. Als Buitenlandse Zaken voor Saudi Arabië een negatief reisadvies bjft aanhouden, dan moeten ze dit voor Londen, Madrid, Bilbao en zeker voor Egypte ook doen, maar de toeristische belangen zijn daar te groot voor. Twee maten en twee gewichten als je 't mij vraagt.

Ahlan wa Sahlan! Welkom in Saudi Arabië!

klik hier voor het programma

Bart Coudenys
bart@Xplore360.com