Artikel over Hippo-Trek uit de krant de Standaard, gechreven door Ralf Jennes

IN HET ZADEL MET HIPPO-TREK

Ralf Jennes

Vandaag de dag slaan ze ons langs alle kanten om de oren met ontelbare avontuurlijke reisformules: bungee, rafting, safari, trektochten,…Hoewel een hele boel van deze pakketten zichzelf soms iets te snel tot adventure of survival kroont, lijkt er duidelijk een frisse wind te waaien door het reisaanbod, weg van de voorgekauwde luie strandvakanties. Inspanning wordt de ideale manier van ontspanning.
Sinds een vijftal jaren combineert het piepjonge Hippo-Trek drie basisprincipes in onvergetelijke trekkings voor elke dynamische en avontuurlijke ruiter: paardrijden, natuur en ontdekken. Geen sprake van minitripjes rond het hotel. Hippo-Trek presenteert the real thing:
dagenlange tochten door de natuur, weg van de toeristische centra en de overbevolkte stranden. Via eeuwenoude paden leiden de paarden je door gebieden die ontoegankelijk zijn voor wandelaars, fietsen of auto's zodat je met volle teugen de onvervalste charmes van het echte leven en de plaatselijke tradities kan opsnuiven. Onder het motto 'Niet denken maar doen' garandeert dit unieke concept een kick aan 100 procent adrenalinegehalte met slechts één vereiste: paardrijden.

Voor PAUL COUDENYS, bezieler van de paardenformules en sterke schouders onder deze eigenzinnige touroperator, is avontuur een tweede natuur. Na een vorig leven als hoefsmid, nam deze globetrotter de rugzak en trok hij op wereldreis. De oorspronkelijke tocht van één jaar is uiteindelijk tot drie jaar verlengd en leidde deze Belgische paardenfluisteraar langs talrijke boerderijen, ranches en haciendas over de hele aardbol. Terwijl hij ter plaatse als hoefsmid of ruiter aan de slag ging, legde hij de belangrijke contacten voor zijn toekomstdroom een leerde hij nieuwe paardenculturen kennen. Terug in België hing Paul zijn hamer aan de haak en goot hij zijn ervaringen in een reisprogramma. Onmiddellijk was de toon gezet voor kwaliteit. Alle programma's zijn door Coudenys zelf uitgedokterd en getest in samenwerking met de lokale experts. Niemand wordt het onbekende ingestuurd.

De bestemmingen worden nochtans niet op één, twee, drie bepaald. Mogelijke kanshebbers gaan door een uitgebreide keuzefilter alvorens Hippo-Trek een hoef aan wal zet. 'Het spreekt voor zich dat het land de moeite moet zijn om naar toe te trekken. De natuur speelt hierbij een doorslaggevende rol,' overloopt Coudenys het aanbod. Aangezien een paardentocht voor het grootste deel door het plaatselijke landschap trekt onder de blote hemel, worden de gewoonlijke parameters van het massatoerisme - zon, zee, strand - zonder pardon vertrappeld.
'Wij zitten gemiddeld zeven uur in het zadel,' illustreert Coudenys. 'Een mooi en gevarieerd panorama is noodzakelijk. Door onze bewuste keuze om af te wijken van de commerciële trajecten, zullen we veel intenser in contact komen met de plaatselijke bevolking, levensstijl en gewoontes. Elke streek kan rekenen op een rijk cultureel erfgoed en een eigen identiteit.'
Tenslotte heeft elk land een typische paardencultuur zodat Hippo-Trek hier optimaal kan op inspelen. Geen onnodig transport maar beesten uit de lokale hippische traditie. 'De gidsen zijn meestal ook de eigenaars van de paarden,' verklaart Coudenys. 'Zij hebben de beste kennis van het land, cultuur, geschiedenis en gebruiken, weten de beste en veiligste routes en hebben het meeste inzicht in het temperament van hun dieren. Het spreekt voor zich dat hun paardenrassen het best opgewassen zijn tegen de eisen van het klimaat.'

Elk continent heeft zo zijn typische paardentraditie. De ruiters van Hippo-Trek zullen zich moeten aanpassen aan de rijstijl en -voorschriften van de streek. 'Om het samensmelten met de plaatselijke cultuur compleet te maken verlaten we onze gekende gewoontes en leren we 'western riding', zadels opmaken volgens de Gaucho stijl,…'

Wie niet onmiddellijk op het grote avontuur wil losgelaten worden vindt in de Europese programma's een ideale aanloop om zijn plankenkoorts te overwinnen. Hoewel geen enkele rit onderschat mag worden, ligt de nadruk hier toch in de eerste plaats bij een leuk evenwicht tussen cultuur en natuur. 'Europa mag zeker niet ondergewaardeerd worden,' vindt Coudenys. 'Het is niet zo dat alles wat verder weg ligt mooier en beter is. We zitten toch gemiddeld zes à zeven uur in het zadel. Dit escaleert al vlug tot een ware marteling als je niet de nodige rijervaring hebt. Wij laten de zonnekloppers achter ons en trekken de ongerepte natuur in naar gebieden die de gemiddelde reiziger helemaal niet kent.'
Naast een kort Ardennenoffensief of reizen à la carte in Frankrijk laten vooral Ierland, Spanje en Ijsland een diepe indruk na.

Ondanks dit gevarieerde aanbod zijn er toch twee bestemmingen die elke ruiter of liefhebber ademloos laten: de Verenigde Staten en Zuid-Afrika.

U.S.A.: IN HET SPOOR VAN DE COWBOYS
Het programma in Montana en Wyoming, de grootste cowboystaten van Amerika, is in feite een verwezenlijking van een jarenoude kinderdroom. Wie mijmert er immers niet weg bij die goeie oude westernfilms om in de huid te kruipen van de legendarische cowboys en door de prairie te trekken in het spoor van Buffalo Bill of John Wayne. 'De Amerikanen zijn zich maar al te goed bewust van het heroïsche sfeertje rond dit stukje geschiedenis,' weet Coudenys. 'De commerciële molen draait op volle toeren en melkt de verbeelding volledig uit. Terwijl de ranches normaal veel geld op tafel moeten leggen voor professionele cowboys, nodigen ze toeristen uit om de zware arbeid te doen. Werken tijdens de vakantie…Het is eens iets anders en de ervaring geeft je een ongelooflijk goed gevoel. Je ervaart dan pas echt dat je leeft.'

Geen neptoestanden zoals de vele dude-ranches waar het enige avontuurlijke het trapje in het bubbelbad of een bord chili con carne is, maar onvervalst hard labeur in een working catlle ranch. Tegen een adembenemende achtergrond van dorre vlaktes, vuurrode rotsformaties, groene prairies en duizelingwekkende canyons leer je de knepen van het vak.

In het voor- en najaar worden er verschillende cattledrives gehouden. Een kudde vee van ongeveer 1000 tot 3000 koeien moet door de onmetelijke vlaktes van 'Big sky country Montana', thuisbasis van Crow-indianen, beren, poema's en bizons, naar groenere graasgebieden of terug naar de ranch. Iedere ruiter krijgt zijn taak en zal met zijn paard, een Quarterhorse of een Appalloosa, als compagnon de klus moeten klaren, van het originele veedrijven tot het roping (lassowerpen) en branding (brandmerken) van de kalveren.
's Avonds wisselen leerlingen en oude rotten sterke verhalen uit rond het kampvuur van een tentenkamp, onder de oneindige sterrenhemel van het Amerikaanse prairielandschap.

Van mei tot en met september centraliseert het werk zich tot ranchactiviteiten. 'We werken wel rond een vast punt, de ranch, maar met een oppervlakte van duizenden hectaren overstijgt dit zonder probleem het klassiek beeld van een boerderij,' meent Coudenys. De koeien worden van het grasgebied naar de ranch gedreven voor de jaarlijkse taken: castreren, brandmerken, onthoornen,…Bovendien moeten de kilometers lange omheiningen dagelijks gecontroleerd worden. Dat zijn al gauw dagtochten werk. Afstand is hier duidelijk een relatief begrip.

'Je zal dus echt wel de handen uit de mouwen moeten steken,' vindt Paul. 'Wie vies is van een gezonde portie zweet en stof of meer van geveltoerisme houdt kan hier niets komen doen. Voor één keer wordt werken een leuke hobby.'

ZUID-AFRIKA: OOG IN OOG MET EEN NEUSHOORN
Door het allesomvattende karakter vertegenwoordigt Zuid-Afrika alles in één land: kleurrijke fauna en flora, een mengvat van rassen en culturen en een stralende zon. Bovendien kende dit land als eerste Afrikaans land een echte paardentraditie die haar wortels in Engeland en vooral in Nederland heeft. Eigen rassen zoals het 'Nooitgedacht' en het 'Boerperd' kwamen zo tot stand.
'We zullen geregeld het pad kruisen van kuddes wilde paarden,' weet Coudenys. 'Dat zijn de laatste getuigen van de grote Zuidafrikaanse boerenoorlog.'

Hoewel alle traditionele reisorganisaties een brede waaier aan safarimogelijkheden bieden, ligt de nadruk bij Hippo-Trek opnieuw bij het verleggen van de grenzen naar plaatsen waar het massatoerisme niet kan komen.
Vanuit Transvaal, gelegen aan de voet van Drakensbergen, galoppeert de groep door de Afrikaanse bush in het voortdurende gezelschap van klein wild zoals antilopen, apen en roofvogels. De laatste dagen stapt Hippo-Trek in een big-game natuurreservaat, het rijk van olifanten, giraffen, nijlpaarden of neushoorns. 'Het paard biedt een veel rijkere Afrika-ervaring,' vindt Coudenys. 'Aangezien wij ons per dier verplaatsen worden wij al een veel kleinere bedreiging voor de plaatselijke bewoners: we zijn lotsgenoten en maken geen storende geluiden zoals de vele jeeps. Wanneer je zonder probleem kan meelopen met een kudde zebra's of gnoes voel je de adrenaline door je aders stromen. Als je oog in oog komt te staan met een neushoorn zonder de beschermende jeep, dan voel je je hart in je keel kloppen. Dat is echt avontuur'. 's Avonds smaakt na een lange tocht een lekker stukje 'braaivlees' (barbecue) bij de lokale bevolking veel beter zodat je met een zalig gevoel de ogen sluit. Er is niets zo ontspannend als de betoverende geluiden van het ongetemde Afrika. 'We slapen zelfs één nacht onder de blote hemel.'

Natuurlijk flirten de actieve vakanties, weg van elke vorm van beschaving, met heel wat risico's. Ongevallen, wilde dieren en ziektes liggen stiekem op de loer. Is de stap in het onbekende niet gevaarlijk? 'Dat is een idée fixe bij de meeste mensen,' verklaart Coudenys. 'Gecontroleerd avontuur is niet gevaarlijk, roekeloosheid wel. Wij hebben alle formules tot in de kleinste details uitgestippeld en zelf geprobeerd. Bovendien werken we samen met de plaatselijke gidsen, bewoners en gewapende bewakers. Zij kennen het land als hun broekzak. Ook de paarden vinden blindelings hun weg. Ongelukjes beperken zich dus tot het actieve karakter van de paardensport. Maar zoiets kan in een Belgische manège of thuis in de wei ook gebeuren.'

Het internationaal succes van Hippo-Trek dankt naast dit professionalisme heel wat aan een sociale meerwaarde. Door hun gedeelde passie voor paarden vertrekken de deelnemers als vreemden, worden reisgezellen en komen terug als vrienden. 'Wij trekken in kleine groepjes die mekaar door dik en dun steunen. Dat schept een hechte band. Bijna elke tocht kent een vervolg, vaak met dezelfde deelnemers.' Vanaf dit jaar nodigt Hippo-Trek zijn vaste vrienden uit voor enkele 'try-outs', pilootprogramma's naar de toekomst toe. 'Het avontuur gaat nog een stap verder. Ze kunnen samen met mij nieuwe bestemmingen ontdekken tegen een aangepaste prijs. Bovendien hebben ze inspraak over de geschiktheid zodat de nieuwe formules nog klantgerichter worden.'

Ook de plaatselijke bevolking staat veel opener en losser tegenover deze gezellen te paard. De paardenfactor slaat bruggen over culturele en nationale verschillen en verzekert een ongeziene gastvrijheid. 'Deze manier van reizen is in elk land een traditie die ze herkennen en respecteren,' verklaart Coudenys. 'Wij zijn geen vreemdelingen die hen verblinden met al onze luxe maar gelijken. Terwijl in Senegal de rally bestookt wordt met stenen, kunnen wij zonder probleem de dorpen bezoeken. Op de grens tussen Chili en Argentinië hadden de douaneposten al maanden lang geen mens gezien. Zij waren zo blij met onze doortocht dat ze spontaan brood en geitenkaas voor ons gingen maken. Zoiets vergeet je nooit meer.'

Hoewel alle landen een stevige hippische cultuur hebben opgebouwd, is Ierland het paardenland bij uitstek. 'Die Ieren zijn echt gek op paarden,' herinnert Coudenys zijn laatste bezoek. 'Je bent overal welkom. Bij een korte stop in één van de vele pubs geven ze eerst je paard te drinken en nodigen ze je dan uit voor een Guiness. Het gespreksonderwerp ligt voor de hand. Soms staat het paard gewoon mee aan de toog. Daarom steunt ons Iers programma vooral op zelfstandig rijden. Een gids is niet nodig als een heel land klaar staat om je te helpen.'

© Ralf Jennes