"Djibouti te voet? ...

Als u op zoek bent naar een stapvakantie waar weinig mensen ooit een voet gezet hebben, als u desolaatheid zoekt, uitgestrektheid en een fantastische omgeving, als u contact met een lokale nomadenbevolking op prijs stelt en al stappend hun wereld wil betreden en hun gebruiken en levenswijze van dichtbij wil leren kennen dan mag ik wel zeggen dat je in Djibouti aan het juiste adres bent.

De reis verloopt over een 125 km en duurt een ganse week; 7 nachten en 6 dagen stappen in relatief Spartaanse omstandigheden. Je wordt begeleid door onze lokale contacten die ook beroep doen op de lokale nomaden om ons door hun gebied te leiden. Je leeft gedurende een week zoals de nomaden dat dag in dag uit doen, een levenswijze die op het punt staat te verdwijnen.

In deze regio is er geen noemenswaardige toeristische activiteit. Het weinige toerisme dat hier ooit zal ontstaan willen we van in den beginne goed aanpakken. We zorgen hier voor een rechtvaardig toerisme in die zin dat we respectvol omgaan met de lokale tradities en gewoonten van deze nomaden. Wij zijn hun gasten, huren hun kamelen, doen beroep op hun ervaring en kennnis van de streek en leven gedurende deze tocht op dezelfde manier als zij.

We beginnen onze tocht aan de "Lac Abbé", aan de grens met Ethiopië.
Uit de buik van onze planeet, onder de Lac Abbé, ademt "Moeder Aarde" luid rommelende zwaveldampen uit. Het landschap is bezaaid met metershoge schoorstenen, gevormd door minerale afzettingen van de dampen die ze uitbraakt. De schoorstenen lijken gebaard te zijn uit een helse onderwereld en zijn ontstaan toen de lac Abbé zo'n 6.000 jaar geleden een diep meer was.

Dit is een eigenaardige plek, een buitenaards Apocalyptisch landschap. De constante warmwaterbronnen voeden de weiden waar de plaatselijke nomaden hun geiten hoeden. Roze flamingo's, ibissen en pelikanen schrijven hier arabesken in de lucht. Je vindt er fossielen van schelpen en vissen, botresten van olifanten, antilopen en nijlpaarden.
Bewerkte stenen en stukken molensteen uit basalt getuigen dat de mens hier reeds leefde in de derde eeuw vóór Christus. Deze regio, die voor een deel in Ethiopië ligt en een deel in Djibouti staat ook bekend als de "Wieg der Mensheid" De lac Abbé heeft ook dienst gedaan voor een deel van de film "Planet of the Apes"

Van de Lac Abbé stappen we verder richting noordoosten. We stappen van de ene vallei in de andere vallei met telkens verschillende woestijnen, zand, stenen, Armeria (Engels gras) kleine steentjes met telkens andere kleuren .... Deze streek is ook sterk tektonisch en geologen houden hier regelmatig veldonderzoek. Het gesteente bestaat voornamelijk uit gestolde lavastromen uit het Tertiair Tijdperk. De landschappen zijn uitzonderlijk en impressionant.

Na 6 dagen stappen komen we via de Oued Kalou (uitegedroogde rivierbedding) uit op de Lac Assal, het eindpunt van onze reis en hier bevind je je ook op het diepste punt van Afrika, namelijk 155 meter onder de zeespiegel. Dit is ook het warmste gebied op aarde. De Lac Assal is een zoutmeer dat gevoed wordt met zeewater dat via diepe ondergrondse scheuren het meer in stroomt. Dit zeewater verdampt en het overgebleven zout (300gr zout per liter zeewater) kristalliseert en vormt een, tot op vandaag, 80 meter dikke zoutkorst die een derde van het meer bedekt. Al sinds mensenheugnis wordt hier door de lokale bevolking zout gewonnen. De nomaden uit de streek brengen dit zout met kamelenkaravanen naar Somalië en Ethiopië.

De Lac Assal is ook het beginpunt voor de Grote Afrikaanse Slenk (African Rift Valley) De Grote Afrikaanse Slenk is een depressie die loopt van de Lac Assal in Djibouti via Ethiopië, Kenya, het Victoira meer en Tanganyka meer tot het Malawi meer. De Afrikaanse Slenk is zelfs zichtbaar vanop de maan. De 10 km brede landbrug die de Lac Assal van de zee scheidt is stilletjes aan aan het scheuren en zal binnen geologische normen korte tijd helemaal doorscheuren en het zeewater zal de Riftvallei binnenlopen en zo Oost-Afrika scheiden van de rest van Afrika. Maar geen nood, het zal niet gebeuren als jij er bent, het is maar voor binnen een paar miljoen jaar. Van de Lac Assal worden we dan weer met de Jeep naar Djibouti-Ville gebracht, zo'n anderhalf uurtje rijden.

Deelnemers aan de tocht moeten in een goede fysieke conditie zijn want de tocht is zwaar, het is warm, het terrein is soms moeilijk maar er worden geen bovenmenselijke inspanningen gedaan. Er wordt gestapt van 's morgens vroeg tot rond de middag, waar je op een rustplek luncht en een siesta houdt op het warmste moment van de dag. Tegen halfweg de namiddag vervolgen we onze weg tot we ons kamp opzetten net voor zonsondergang en een lekker avondmaal kunnen gebruiken.

De kamelen dragen alle materiaal; veldbedden, je bagage, het eten en het water (mineraalwater uit gesloten flessen), je hoeft zelf geen rugzak te dragen (je kan wel een klein rugzakje met bvb fototoestel, zonnecrème etc dragen) Na de derde of vierde dag worden we door onze organisatie ter plaatse van vers voedsel en extra water voorzien. Overnachten doen we onder de blote sterrenhemel op matrasjes op de grond. Sanitair is er niet gedurende de tocht, dus het wordt verdwijnen achter een struik of rotsblok :) De kamelen dragen ook jerricans water dat in draagbare lavabo's gegoten wordt en waarin je 's morgens je tanden kan poetsen en een kattewasje kan doen. Maaltijden zijn op basis van rijst, pasta, linzen, salades, geitenvlees, etc... eenvoudig, maar voedzaam en uitgebalanceerd.

Het is uitermate belangrijk om tijdens de tocht veel water te drinken, we adviseren een 6-tal liter per dag. Het is warm en je verliest veel vocht dat moet gecompenseerd worden.

Deze in menig opzicht verrijkende tocht zorgt ervoor dat je wat minder onwetend over deze regio je reis naar de Heimat aanvat en ik verzeker je dat de Hoorn van Afrika je nog lang zal bijblijven en je op het vliegtuig naar huis al plannen maakt voor een terugkeer. Zo is het mij ook vergaan ... we zien elkaar in Djibouti!